Deze rekenmachines behandelen het rekenwerk dat voortdurend terugkomt aan een scheikundetafel of in een scheikundevak: omrekenen tussen massa en mol, een oplossing aanmaken of verdunnen tot een gewenste concentratie, zuurgraad uitdrukken, en bepalen hoeveel product een reactie werkelijk kan opleveren. Elke rekenmachine gebruikt de standaard leerboekformule in plaats van een benadering, dus de meerwaarde zit in snelheid en het vermijden van rekenfouten, niet in een kortere weg om de formule zelf te begrijpen.
Eén thema loopt door bijna allemaal: eenheden, niet de wiskunde, zijn meestal de bron van fouten. Molariteit en molaliteit lijken op elkaar maar meten tegen iets anders — volume van de oplossing tegenover massa van het oplosmiddel — en ze verwisselen, of de totale massa van een oplossing gebruiken waar de massa van het oplosmiddel nodig is, levert een fout antwoord op dat toch aannemelijk oogt. Hetzelfde geldt voor molecuulmassa, waar een gehydrateerd zout of een tweeatomig gas de werkelijke molecuulformule nodig heeft, niet een vereenvoudigde versie, om kloppend uit te komen.
De rekenmachines voor stoichiometrie, beperkende reagens en rendement werken als één geheel in plaats van los van elkaar: de coëfficiënten van een sluitende reactievergelijking bepalen de molverhoudingen, de beperkende reagens bepaalt het plafond voor het product, en het rendement vergelijkt wat werkelijk werd opgevangen tegen dat plafond. Resultaten hier geven meer decimalen dan je oorspronkelijke meting meestal rechtvaardigt — afronden op het juiste aantal significante cijfers aan het einde is aan jou.