De formule
Hoe je de schuld-inkomenratio berekent
De schuld-inkomenratio (DTI) is het deel van je bruto maandinkomen dat al vastligt in schuldaflossingen. Je telt alleen contractuele betalingen mee: hypotheek of huur, persoonlijke leningen, autofinanciering, aflossingen op studieschulden en minimumbetalingen op creditcards.
Nutsvoorzieningen, boodschappen, verzekeringen en abonnementen zijn levensonderhoud, geen schuld, en horen niet in de teller. Je deelt het totaal van de schuldaflossingen door je bruto maandinkomen en vermenigvuldigt met 100 om het percentage te krijgen.
Waarom de schuld-inkomenratio belangrijk is
De schuld-inkomenratio is meestal de eerste betaalbaarheidstoets die een kredietverstrekker toepast. Een hoge ratio kan een aanvraag blokkeren, ongeacht hoe goed je verder aan je verplichtingen voldoet, omdat de bank simpelweg te weinig vrije ruimte in je inkomen overhoudt om tegenslagen op te vangen.
Omdat het cijfer op basis van vaste, terugkerende verplichtingen wordt opgebouwd, verandert het niet van maand tot maand zoals je uitgaven dat wel doen — het is een structureel kenmerk van je financiën, en dat is precies waarom banken er zo veel gewicht aan geven.
Rekenvoorbeeld
Bij maandelijkse schuldaflossingen van € 1.150 en een bruto maandinkomen van € 4.200 kom je op een schuld-inkomenratio van 1150 ÷ 4200 × 100 = 27,38%. De ruimte tot de veelgebruikte grens van 36% is 4200 × 0,36 − 1150 = € 362, en het bruto inkomen dat overblijft na de schulden is 4200 − 1150 = € 3.050.
De uitkomst interpreteren
Onder 28% is comfortabel, tussen 28% en 36% is aanvaardbaar voor de meeste kredietverstrekkers. Belgische banken kijken doorgaans naar een totale aflossingslast van rond een derde van het netto-inkomen als vuistregel; ruim daarboven, richting 45% à 50%, wordt een hypotheekaanvraag bij vrijwel elke bank moeilijk, ook met een goede kredietgeschiedenis.
Let op: DTI wordt berekend op het brutoloon, niet het nettoloon. Reken je per ongeluk met je nettoloon, dan komt de ratio meerdere punten te hoog uit en lijkt een op zich haalbare aanvraag ineens twijfelachtig.
De meeste Belgische banken hanteren als vuistregel een totale aflossingslast tot ongeveer een derde van het netto-inkomen, al is de bindende grens in de praktijk vaak de quotiteit en de stresstest bij een hogere rente die de kredietverstrekker verplicht moet toepassen. Ruimte in je DTI is dus geen garantie op een goedkeuring.
Los eerst de kleinste saldi volledig af: een betaling helemaal laten verdwijnen helpt meer dan er op meerdere schulden een stukje af te knabbelen. Consolideren over een langere looptijd verlaagt het maandbedrag en dus de ratio, maar verhoogt de totale rente die je uiteindelijk betaalt.