De formule
Hoe je dit berekent
BMI deelt je gewicht door het kwadraat van je lengte en geeft zo één getal dat de NHS gebruikt als eerste screeningsstap voor gezondheidsrisico's gerelateerd aan gewicht. Het meet vet niet rechtstreeks — het is een benadering die goed werkt op populatieniveau en minder goed voor een individu met een afwijkend postuur.
De NHS gebruikt dezelfde vier volwassenen-categorieën als de Wereldgezondheidsorganisatie: onder 18,5 is ondergewicht, 18,5 tot 24,9 is een gezond gewicht, 25 tot 29,9 is overgewicht en 30 en hoger is obesitas. Voor volwassenen van Zuid-Aziatische, Chinese, Afrikaanse of Afrikaans-Caribische afkomst wijst de NHS-richtlijn op een verhoogd gezondheidsrisico vanaf een lagere drempel — ongeveer 23 voor overgewicht en 27,5 voor obesitas — omdat gezondheidsproblemen door overgewicht bij deze groepen vaak eerder beginnen.
De uitkomst interpreteren
Een BMI van 25 bij iemand van 175 cm komt neer op ongeveer 76,6 kg; dezelfde drempel bij 160 cm is 64 kg — de bovengrens van een gezond gewicht verschuift 12,6 kg over 15 cm lengte, en dat is precies de reden om door het kwadraat van de lengte te delen in plaats van alleen naar gewicht te kijken.
Waar dit misgaat. BMI kan geen onderscheid maken tussen spieren en vet, waardoor het atleten en zeer gespierde mensen regelmatig als te zwaar of obees bestempelt. De maatstaf is ook niet gevalideerd voor kinderen, zwangere vrouwen of volwassenen boven ongeveer 65 jaar, bij wie de gezonde range verschuift. Dit is een screeningsschatting, geen diagnose.
Nee — de berekening (gewicht in kg ÷ lengte in meter in het kwadraat) is dezelfde WHO-formule die wereldwijd wordt gebruikt. Wat verschilt zijn de etniciteit-aangepaste drempels die de NHS hanteert bij het beoordelen van individueel risico, niet de rekenmethode.
De NHS en NICE gebruiken 40 en hoger als drempel voor ernstige of morbide obesitas, of 35 en hoger in combinatie met een bestaande gewichtsgerelateerde aandoening — één categorie boven de standaarddrempel voor obesitas van 30.