De formule
Hoe je dit berekent
Bruteren werkt terug vanaf een gewenst nettobedrag: als je weet wat je na belasting op je rekening wilt krijgen, geeft delen door (1 − belastingtarief) aan hoe hoog het bedrag vóór belasting moet zijn — precies de algebraïsche omkering van het toepassen van het belastingtarief.
Dit gaat uit van één vast belastingtarief over de hele betaling, wat een benadering is — echte loonbelasting is meestal progressief, dus het bruteren van een grote eenmalige betaling (een verhuiskostenvergoeding, een schikking, een eenmalige factuur van een contractor) met één vast tarief kan het werkelijke brutobedrag te laag inschatten als het extra inkomen de ontvanger in een hogere schijf duwt. Een doelnetto van € 1.000 bij een vast tarief van 20% brutoert hier naar € 1.250; het werkelijke brutobedrag kan hoger zijn als dat inkomen een schijfgrens overschrijdt.
De uitkomst interpreteren
Gebruik het tarief dat daadwerkelijk geldt voor het marginale, bovenste deel van deze betaling — niet een gemiddeld tarief of een tarief uit een belastingschijf — want bruteren gaat inherent over de belasting op de laatst verdiende euro, niet over de belasting op het inkomen als geheel.
Waar dit misgaat. Het resultaat als exact beschouwen voor een werknemer in een progressief belastingstelsel. Deze methode met een vast tarief is nauwkeurig bij een echt vast inhoudingsregeling (een vast tarief voor een contractor, een rechtsgebied met vlaktaks), maar slechts bij benadering waar belastingschijven gelden — voor een exact bedrag onder een echt progressief stelsel moet bruteren iteratief worden opgelost tegen de werkelijke schijventabel.
Meestal bij het onderhandelen over een vast nettobedrag — een verhuispakket, een netto salarisaanbod dat bij sommige contract- en buitenlandse functies gebruikelijk is, of een schikkingsbetaling waarbij de werkgever heeft toegezegd de belasting te dragen en de kosten vóór belasting moet kennen.
Wiskundig gezien wel — beide delen door (1 − tarief) in plaats van te vermenigvuldigen met (1 + tarief), omdat het tarief in beide gevallen een percentage is van het grotere, onbekende bedrag en niet van het kleinere, bekende bedrag. Het nettobedrag met het belastingtarief vermenigvuldigen en erbij optellen, in plaats van delen, is de meest voorkomende fout en onderschat het werkelijke brutobedrag.