De formule
Hoe je je noodfonds berekent
Een noodfonds is geld dat je bewust werkloos laat staan, zodat een kapotte ketel of een ontslag niet meteen op de kredietkaart terechtkomt. Het wordt uitgedrukt in maanden essentiële uitgaven, niet als percentage van je inkomen.
Het aantal maanden hangt af van hoe snel je inkomen vervangen zou kunnen worden. Twee vaste inkomens in een stabiele sector kunnen het met drie maanden af; een alleenstaand inkomen, een zelfstandige of iemand met onregelmatig inkomen zit beter tussen negen en twaalf maanden.
Waarom een noodfonds belangrijk is
Het cijfer "maanden dekking vandaag" is het cijfer om in de gaten te houden, want het verandert zodra je uitgaven veranderen — ook al is het saldo zelf gelijk gebleven. Een loonsverhoging die je meteen uitgeeft, verlaagt je dekking, ook al is er niets mis met het spaarsaldo op zich.
Rekenvoorbeeld
Bij essentiële maandkosten van € 2.100, 6 gewenste maanden dekking en € 4.000 dat al gespaard is: het streefbedrag is 2100 × 6 = € 12.600. Er moet dus nog € 8.600 bij, en vandaag dekt het spaargeld ongeveer 1,90 maanden.
De uitkomst interpreteren
Het fonds ergens plaatsen waar je er niet binnen een dag of twee bij kan, ondermijnt het hele doel. Een spaarrekening met 90 dagen opzegtermijn die een half procent meer opbrengt, is geen noodfonds; een direct opneembare rekening wel, ook al oogt de rente minder aantrekkelijk.
Bouw eerst een kleine buffer op — één maand essentiële kosten, of ongeveer € 1.000 — pak daarna schulden met hoge rente aan, en maak het fonds daarna verder af. Zonder enige buffer belandt de volgende onverwachte rekening meteen weer op de kaart die je net probeerde af te betalen.
Eigenlijk niet, en daarnaar streven ondergraaft het doel ervan. De taak van het fonds is er voluit te zijn op de dag dat je het nodig hebt, en dat sluit alles uit wat in waarde kan dalen. Aanvaard die geleidelijke erosie en herbekijk het saldo regelmatig naarmate je kosten stijgen.